บ๊องรักไอ้บรื่อน้า

ข้อความที่เธอเคยส่ง อะไรที่ทำให้ฉัน
แสดงถึงความเป็นห่วงและสนใจ
เพิ่งรู้ว่ามันลำบาก ไม่เป็นตัวเธอใช่ไหม
เหนื่อยไหม ต้องทำอะไรอย่างนี้

อย่ายื้อ...ให้เหนื่อยใจ หากเธอไม่เป็นตัวเอง
อย่าฝืน...ทำต่อไป อีกเลย เพื่อให้เรารักกัน

ขอบใจนะ ที่ครั้งนึงเธอเคยยอมฝืนใจตัวเอง
ขอบใจนะ ฉันรู้ว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว
อย่างน้อย ครั้งหนึ่ง ที่พยายามทุ่มเท
อดทนให้กัน แค่นั้นก็ดีมากมาย

อย่าโทษว่าตัวเธอผิด อย่าคิดว่าเป็นเรื่องร้าย
อย่ากลัวถ้าเธอจะปล่อยมือฉันไป
กลับไปเป็นเธอคนเก่า เก็บความทรงจำนี้ไว้
ได้ไหม...ฉันขอให้เป็นอย่างนั้น

อย่ายื้อ...ให้เหนื่อยใจ หากเธอไม่เป็นตัวเอง
อย่าฝืน...ทำต่อไป อีกเลย เพื่อให้เรารักกัน

ขอบใจนะ ที่ครั้งนึงเธอเคยยอมฝืนใจตัวเอง
ขอบใจนะ ฉันรู้ว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว
อย่างน้อย ครั้งหนึ่ง ที่พยายามทุ่มเท
อดทนให้กัน แค่นั้นก็ดีมากมาย

น้อยลง ความรู้สึกดีๆดูน้อยลง

ทุกที ไม่รู้ว่าเหลือเท่าไหร่

น้อยใจ ต่อให้พยายามสักแค่ไหน

แต่ดูเหมือนว่าความเข้าใจก็ยิ่งน้อยลง ไป

 

* มีอะไรอยู่ในใจเธอ ไม่รู้

สิ่งใดที่เธอนั้นคิดอยู่

สายตาเธอเหมือนไม่รู้จักกัน แล้ว

 

** เป็นคนอื่นไปแล้วจริงๆ หรือว่าเธอแกล้งทำ

ฉันเป็นคนแปลกหน้าของเธอเมื่อไหร่ ช่วยบอกให้เข้าใจ

เป็นคนอื่นไปแล้วจริงๆ หรือว่าเธอลืมไป

เธอลืมไปแล้วว่าเรารักกัน ใช่ไหม

คนแปลกหน้าคนนี้ ยังรักเธออยู่ จำไว้

 

(เป็นคนอื่นไปแล้วจริงๆ หรือว่าเธอแกล้งทำ ฉันเป็นคนแปลกหน้าของเธอเมื่อไหร่)

 

เธอจึงไม่สนใจ เป็นคนอื่นไปแล้วจริงๆ หรือว่าเธอลืมไป

เธอลืมไปแล้วว่าเรารักกัน ใช่ไหม

คนแปลกหน้าคนนี้ ยังรักเธออยู่ จำไว้

 

น้อยลง ความรู้สึกดีๆดูน้อยลง

ทุกที ไม่รู้ว่าเหลือเท่าไหร่

ไม่รุว่าทุกอย่างระหว่างเรานั้นมานเริ่มเปลี่ยนไปเมื่ไหร่

แต่มานรุตัวอีกทีวันนี้ก้อไม่มีเธฮอยู่ซะแล้ว  นึกแล้วก้อใจหาย

เหมือนกานนะ  ไม่รุเปงไรทั้งๆ ที่เราก้อไม่เคยพบเคยเจอกานสัก

ครั้ง  แต่ทามมานความรุสึกมานเหมือนผูกพันธ์กับเธอมากเหลือเกิน

อาจเพราะว่าชั้นรักเธอมากจิงๆๆ  ทั้งๆที่เธอมิได้มีชั้นคนเด่วสักหน่อย

แต่ชั้นก้อยังจาหวังลมๆแร้งๆๆอีก  แบบนี้ใช่ไหมที่เค้าเรียกว่าการตั้ง

ความหวังแล้วเมื่อผิดหวังมานก้อเจ็บสุดๆๆเลย  หลายคนคุยไม่รุ

เรื่องราวของเราว่ามานเปงมายังไง  ถ้าถามผมหรอผมก้อไม่รุเหมือนกาน

รุเพื่อว่าเราคบกานมา  แล้วหลังจาช่วงเวลาที่สุขที่สุดหมดไป

ความทุกข์และสิ่งเลวร้ายเริ่มเข้ามา  เราสองคนเริ่มไม่เข้าใจกาน

เอาแต่ปะชดประชันกาน  ไม่มีไรดีขึ้นมาเลย  ผมเริ่มไม่แน่ใจ

และพยายามจานี้ออกมาจากเธอแต่ก้อทามไม่ได้เลยสักหน

มานเหมือนยังคงเปงห่วงเธอ  อยากรุเรื่องราวของเธอ  อยากให้กำลังใจ

เธอถึงแม้นว่าวันนั้นที่ตรงนั้นจะไม่ใช่ของผมแล้วก้อตาม  ความปากแข็ง 

ของผมป๋มกลายเปงคนกลางระหว่างเค้าทั้งสอง  ผมต้องรับฝังเรื่องของพวกเค้า

ทั้งที่ดีและม่ะดี  ผมรุสึกอ่อนแอท้อแท้  แต่ผมก้ออยากให้เค้ามีฟามสุข

ผมฝืนใจฟังเรื่องราวของเธอและเค้า  และให้คำตอบที่ดีแก่เธอไปเสมอ

แต่ในใจ...กับคิดตรงกานข้ามเลย  ผมพูให้เค้าฟังนเรื่องที่อยากทามให้เธอ

ก้อไม่รุว่าเค้าทามรึป่าว  ดีใจน้าที่เราได้คุยกาน  รุไหมกำลังใจด้จากใครสักคน

มานดีกว่ายาราคาแพงๆๆที่ซื้อมาซะอีก  ผมไม่ชอบคนกินเหล่า

สูบบุหรี่ เพราะสังคมที่นผมเปง  มานน่าเบื่อมากเลย  ทุกครั้งที่มีปัญหา

ผมอยากเล่าให้คนที่ผมไว้ใจ  และเค้าพร้อมที่จารับฟังผมได้เสมอ 

เพื่อที่ผมจาได้อารัยดีดีจาคนนั้นซึ่งไม่ใช่แก้วแหวนเงินทอง  แต่เปงเพียง

แค่คำพูดที่ออกมาจากใจของเค้า  มานทำให้ผมมีกามลังใจทามอารัยได้อีกมากมาย

เลยที่เด่ว  และผมเชื่อว่าเค้าก้อคงมีฟามสุขเช่นกาน  ทุกครั้งที่เธอร้องไห้

รุไหมในใจชั้นเจ็บมากกว่าเธอร้อบเท่าพันเท่า  แล้วเราก้อเริ่มห่างๆๆๆๆๆๆๆกาน

แล้วอยู่มานวันนึ่งเธอกลับมารุไหมผมดีใจมากเลย  ทั้งๆๆที่ผมคิดว่าคงไม่มีโอกาส

ได้คุยกานอีกแล้ว  เธอบอกว่าขอคืนดีกลับผม  แต่ผมกลับ.........และไม่นานมีอยู่วันนึ่ง

เธอรมาเยอะมากแต่ผมรับโทรสัพของเธอเลยจน....................เธอไม่อยู่พบผมซะแล้ว

เธอจากไปแล้วทามให้ว่าผม......คงไม่ได้เรื่องอารัยสักอย่างเลยจิงๆๆ